TPRS – Terry’s Super Six – die houden we erin!

Terry WaltzTerry Waltz heeft Six Super structuren voor TPRS. Dit zijn precies de structuren die ik ook altijd gebruik om met de beginners mee te beginnen – ze komen in feite uit de Look I Can Talk 1 van Blaine Ray.

Terry schrijft heel vaak op de moretprslist  en vandaag schreef  ze daar   – in antwoord op een vraag over het lesgeven aan volwassenen – het volgende :

Tue May 28, 2013 4:45 am (PDT) . Posted by: “Terry Waltz” [vertaling door mij]

Quote:
“Tijdens de eerste tien of vijftien uur volg ik dezelfde algemene volgorde met al mijn volwassen beginners, maar vervolgens heeft het de neiging om zich te gaan vertakken, afhankelijk van waar de interesses van de studenten liggen.

Ik zorg ervoor dat de studenten in de eerste twee lessen kennis maken met wat ik de “super six” noem :

  • Wil(sbesluit)  (“wil”, “zin hebben in/om”)
  • Locatie (“is in”)
  • Bestaan (“er is”, “er zijn”)
  • Voorkeuren (“houdt van”)
  • Identiteit (“is”, “ben”, “zijn” — het koppelwerkwoord als je taal die heeft)
  • Beweging (“gaat [naar]”).

Met die zes structuren kun je vele, vele eenvoudige verhalen vertellen door maar 1 onderdeel toe te voegen. Zoals ik al zei heb ik vanuit ervaring een soort van ‘standaard’ volgorde. Ik voeg die nieuwe onderdelen aan het begin toe, maar het is alleen wat handig was. Er is geen reden waarom je ‘een film bekijken’ zou doceren voor ‘bellen’ of vice versa, zo lang als ze even frequent zijn. En denk eraan – of iets frequent is, ligt hierin of het frequent is in de wereld van de student. In Hawaï, doceer ik “surfen” vroeg, omdat het relevant voor hen is, wat het frequent maakt.”
End quote

Tot zover wat Terry schreef over de Super Six – die term houd ik erin!

Overigens schrijft Terry hier over volwassenen, maar het is van toepassing op alle taalleerders; leeftijd maakt niet uit. En verder gebruikt ze de tegenwoordige tijd van de structuren. Blaine gebruikt in zijn Look I Can Talk serie de verleden tijd van de structuren voor het orale gedeelte en de tegenwoordige tijd voor het leesgedeelte. Dit is een beetje paradoxaal, omdat we  met TPRS hoogfrequente woorden gebruiken en de tegenwoordige tijd eigenlijk meer wordt gebruikt. Om toch voldoende blootstelling aan de verleden tijd te hebben, vragen we de verhalen daarom in de verleden tijd. Als we persoonlijke vragen stellen, gebruiken we de tegenwoordige en ook wel de verleden tijd. Dat hangt ervan waar je precies naar vraagt. Vervolgens gaan we verhalen lezen met dezelfde structuren, maar dan in de tegenwoordige tijd.  Zo gebruik ik in mijn lessen Frans de verleden tijd bij het vragen van de verhalen en de tegenwoordige tijd bij het lezen. Met NT2 gebruik ik de tegenwoordige tijd en de les daarna de verleden tijd, als we praten over waar het verhaal over ging. Met jonge kinderen zou je ook in de tegenwoordige tijd kunnen beginnen en later terugvragen in de verleden tijd.

De foto van Terry is afkomstig van de site: http://albanylanguagelearning.com/training/about

TPRS – Stap 2 – voorafje voor techniek 22 – In het NU blijven

TPRS – Stap 2 – voorafje voor techniek 22 – In het NU blijven

Staying in the momentVandaag  van TPR Storytelling – Stap 2 – het voorafje voor techniek 22 uit Ben Slavic’s boek “TPRS in a Year!” :  in het NU blijven.

Met in het NU blijven wordt bedoeld dat je niet weggaat van het moment dat in het verhaal gecreëerd is, en dat doe je om de begrijpelijke input levend te houden. Ben zegt dat je dit voor elkaar krijgt door:

  • de leerlingen te doceren en niet de taal
  • bij een zin te blijven totdat hij parallel loopt aan het originele verhaal – in de conclusie van TPRS in a Year! staan de details hoe je dat precies doet
  • extra details ‘uitmelken’ via cirkelvragen, ervoor zorgend dat de details te maken hebben met het leven van je leerlingen

Ben besteed wel drie bladzijden aan deze techniek en hij zegt erover dat dit misschien wel een van de uitdagendste TPRS technieken is, omdat hij zo indruist tegen alles wat we als docenten geleerd hebben, zoals : alles onder controle houden, het verhaal sturen, het juiste ding op het juiste moment zeggen, grappig zijn, enzovoorts. Alleen zorgen deze dingen ervoor dat er geen ruimte is voor de leerlingen en hún inbreng. En die twee dingen zorgen nu precies voor betrokkenheid van de leerlingen. En betrokkenheid krijg je door in het NU te blijven.

Ben geeft er twee prachtige voorbeelden van, met acteurs en al: ondanks het prachtige script kwam het verhaal niet op gang en later stokte het nog een keer! Ojee, ojee, een probleem! (Voor de docent!) Ben beschrijft waar hij emotioneel doorheen gaat en dan roept hij vanaf de pagina naar de lezer: “Blijf in het NU! Stel de vragen. Cirkel of sterf!” Door in het nu te blijven en lang genoeg te durven wachten tot er een leuk antwoord van de klas komt, geeft de docent de leerlingen een eigen inbreng in plaats van verstresst dan maar zelf gauw met iets te komen en het verhaal en de klas zo onder controle te houden. Doordat aan het begin van het verhaal een van de leerlingen riep dat het verhaal zich afspeelde in een beruchte straat in Denver (hun woonplaats) was er opeens chemie ontstaan. (Zie TPRS techniek 17, 3 locaties , over het belang van het gebruik maken van locale plekken, van het personaliseren van plekken).

Ben besluit ermee dat we soms wachten en dat er dan toch niks leuks komt. Leren de leerlingen dan niks en zijn we dan een nul in TPRS? Hij stelt ons gerust dat dat niet het geval is: horen de leerlingen de taal? Spreken we de doeltaal? Geven de leerlingen aan dat ze 80% of meer begrijpen? Ja?! Dan doen we ons werk! Het leven gaat niet altijd over rozen, persoonlijke begrijpelijke input is al geweldig!

Ben’s zelf reflectie vraag bij techniek 22: Blijf je in het NU?

De afbeelding is afkomstig van het blog: Leef jouw leven.

TPRS & wat je van paardrijden kunt leren

Heart of a Horse“Basically, one thing that I have learned from horse riding is that it’s much more effective to teach a horse how to do something right than to spend time teaching it not to do something wrong.

Pointing out mistakes is teaching students not to do something wrong. Giving them correct models is teaching them to do it right.” Judy Dubois in haar blogbijdrage van woensdag 8 mei 2013, More on TPRS corrections

Voor degenen die moeite met Engels hebben, Judy zegt hier:
“Eén ding dat dat ik in principe van paardrijden heb geleerd, is dat het effectiever is om een paard te leren hoe het iets goed kan doen, dan om tijd te stoppen in hoe het iets niet fout moet doen.

Leerlingen wijzen op fouten is hen leren om iets niet fout te doen. Correcte voorbeelden geven, is leren hoe ze het goed kunnen doen.”

De afbeelding is afkomstig van de Facebooksite: https://www.facebook.com/heartofahorse?filter=3