Stephen Krashen on SLA, reading and research

Stephen Krashen​ praat ongeveer een uur over Second Language Acquisition (SLA), lezen en onderzoek. Hij is online te gast bij Ninja en Gora, die een YouTube kanaal hebben waar ze “have conversations about education, art and life.” Deze keer dus over onderwijs en in het bijzonder dus taalonderwijs.

Stephen Krashen spreekt in dit filmpje o.a. ook over The Book Whisperer, Donalyn Miller: zij schrijft in haar boeken vanuit haar eigen lespraktijk. Haar leerlingen dienen per jaar 40 boeken te lezen. Vaak worden het er meer! Omdat ze de boeken zelf uit mogen kiezen en ze het lezen met plezier doen.

Wil jij je leerlingen aan het lezen krijgen? Met plezier? Allerlei genres laten lezen? Een lees-gemeenschap met je klas(sen)? Droom je van levenslange lezers? Dat is écht mogelijk en daar kun jij als PO-leerkracht en VO-docent een krachtige en leidende rol in spelen!

Lees The Book Whisperer en Reading in the Wild van Donalyn Miller en treed in haar voetsporen. Krashen zegt over haar op de achterkant van Donalyn’s boek Reading in the Wild, dat zij met haar boeken dé oplossing geeft voor één van de centrale problemen van taalonderwijs.

Wil je liever een praktische training volgen en stapsgewijs Miller’s ideeën uit gaan voeren met jouw leerlingen? Volg dan onze training Gouden tips van de boekfluisteraar – hoe krijg je je leerlingen aan het lezen?

Rx: Silence by Joy Jones

Onderstaand artikel komt van het blog The Nerdy Book Club, a community of readers. Het begint met een paar zinnen uit een oud rap liedje: “Er is een tijd om te zingen en een tijd om te brullen en dan is er ook nog een tijd om gewoon te chillen, tot rust te komen.” En de schrijfster zegt dat dit een waarheid als een koe is, dat mensen “chill out stations” nodig hebben: plekken waar ze tot rust kunnen komen.

Copyright The Nerdy Book Club


“There’s a time to sing and a time to shout and then there’s a time to just chill on out.” So proclaimed an old rap song. And it’s so true; people need chill out stations. The library is a chill out, think-deep space; a place for quiet. Not as quiet as it was in my youth, when the hush was as thick as a blanket and loud talking seemed like a criminal offense.

Today’s libraries have a livelier personality with movies, videos, kids’ crafts, job hunt workshops and lively lectures taking place. More the flavor of a recreation center than a shrine for research. That’s good but it’s also a loss because I think the human spirit has a craving for personal silence, shared silence, and stillness.

I work at a public library and one of the things I find curious is that someone will come to the library – not to get books, or use the computer – but to talk on the phone. I think they instinctively gravitate to a quiet place to hold their conversations. (Although they disturb the peace for the rest of us with their noisy chin-wags!) Nowadays, phone conversations often take place in line at the grocery store, walking down a busy street, crouched in a toilet stall, or even more alarmingly – behind the wheel. None of these places accord serenity of thought or lend focus to conversation. They diminish the quality of the exchange.

We need to bring back that antiquated structure – the telephone booth! We need that place where we can enclose the quiet, exclude eavesdropping and infuse silence. 

But I realize that the phone booth – or the library – of a generation ago is not coming back. We need a metaphorical phone booth. Some form or format that will help us recapture and preserve stillness.

Stillness helps you to remember yourself. Renew yourself. Revive your spirit. Profound things start in tranquil quiet – seeds, ideas, embryos. Sitting still also makes for good reading.

Stillness does not mean you perpetrate a stone statue. You can actually move while maintaining an attitude of stillness. Once, I was responsible for planning a workshop when the main speaker cancelled on me. While at work, I wracked my brain wondering who I could get as a replacement. It was while in motion in yoga class, that the ideal person’s name dropped into my mind. I called him the next day and he was glad to do it. 

One day I was getting into my car, my hand automatically reaching for the radio but something on the inside of me said ‘No.’ I drove in silence and my imagination took over, helping me to work out ideas for the middle grade novel I was working on. Tranquillity begets serendipity.

The coronavirus pandemic has jammed all of us into a communal detached phone booth of sorts. The physical distancing has pushed us to rely a bit more on inner resources. It has forced us towards a tiny aspect of a cloistered lifestyle. It’s a scary time but it’s also a time to re-set and slow down. As we submit in response to this new normal, we learn that sometimes serenity emerges from surrender.

Reading is a part of this formula. I think reading quietly allow ideas to sink more deeply in the mind. It helps the imagination transform black marks on a white page into vivid scenes and striking characters. I’ve done my fair share of reading while on a clattering subway train or in a chattering classroom and I appreciate the power of the printed page to carry me away from the present environment to a better place. But when I can read in silence, it seems like I think ideas through more thoroughly, turn them this way and that, slowly examine and evaluate them, embrace or discard as necessary.

Reading on the fly – scrolling through a site while standing in line, glancing at a book while keeping an ear out for your number to be called at the DMV, relegating reading to the thirty seconds before the sandman has you snoring – it’s better than nothing but it diminishes the reading experience. Give reading the surround silence experience. Tranquillity begets readability.

Sleep specialists recommend reserving the bed for sleeping and intimacy only – no TV watching, web browsing or cell checking. Writers often set aside a designated space for writing so that the subconscious knows that when you sit here it’s time to create. I think we may need to set aside a sanctuary for ourselves for silence. A few minutes to meditate in the morning, a radio-free commute, a quiet walk after dinner without headphones. Everybody wants their life to be full and busy. But ‘full’ and ‘busy’ are not synonymous terms. Don’t let busy living prevent full living. When your life operates on a constant busy signal, that’s the signal you need an infusion of silence.

Set aside some silence for yourself. Don’t cheat yourself out of a daily dose of peace and quiet. A chill pill a day keeps the doctor away. Tranquility begets serenity. 

Joy Jones works for DC Public Library and is the author of the YA how-to, Fearless Public Speaking. Her first novel debuts this fall. Jayla Jumps In, is a story about a girl who starts a double Dutch team. Joy actually founded and participates in an adult double Dutch team, DC Retro Jumpers. Find her on Instagram, #joyjones1433 or at her website,
End quote

Tot zover het artikel van Joy Jones. Wat een mooi advies: Zet wat stilte voor jezelf opzij. Houd jezelf niet voor de gek en ontneem jezelf niet je dagelijkse dosis kalmte en rust. “A chill pill a day, keeps the doctor away”. Rust leidt tot sereniteit.

TPRS Reading aloud with >30 students – hardop lezen met >30 leerlingen


This post is written in English as well as in Dutch.

At the moretprslist Alina Filipescu gave a link to a film where she is reading aloud with her students. I’m very, very grateful that Alian gave me permission to give the link to this film at my blog. Underneath the link to the film is Alina’s comment on it and the Dutch translation of her comment.

Alina Filipescu heeft op de moretprslist een link van een filmpje doorgegeven, waarop je kunt zien hoe zij hardop met de klas leest. Ze heeft mij toestemming gegeven om het filmpje op mijn blog te laten zien – waarvoor ik haar heel dankbaar ben! Onder het filmpje staat een uitleg van Alina bij het filmpje. Ik heb het vertaald en het staat onder Alina’s Engelse tekst.

Sun Apr 19, 2015 12:03 am (PDT) . Posted by: “Alina Filipescu (via Google Drive)”

Quote “Dear Teachers,

This is a sample lesson of how we read one of the embedded readings of a TPRS story that we did in class. Students TPR-ed and read some of the words throughout the reading, while I was reading the rest of the story. It was fun!!!!

This was the third and final reading for this story. Students knew some of the structures/vocabulary w/ or without movements already (Que lastima, Es ridiculo, no puedo, verdad, etc…) from other TPRS stories. However, for this last reading, I had students highlight the words that they needed to read and gesture. Then, we spent one class period on practicing each page. Students have read this reading a few times before we recorded,

This story had no secrets. It was the final story they read. However, since I added the movements, it was something new to them and the students really enjoyed it even though they knew what would happen in the end.

The fluency comes mostly from reading the other two embedded readings, doing PQA with the new structures from the story (VIVE, TE GUSTARIA, CREO QUE, NO VEO), and the TPRS story. However, after students practiced it for one period with the movements, then I had them read it on other occasions for visitors, videotaping, or just for fun. This was probably the 4th day they read it in this manner.” End quote

Many thanks to Alina for sharing this here!

Quote ” Lieve docenten,

Dit is een voorbeeldles van hoe we een van de embedded readings van een TPRS verhaal lezen dat we in de les gedaan hebben. De leerlingen TPR’den en lazen sommige woorden hardop tijdens het gezamenlijk lezen, terwijl ik de rest van het verhaal aan het lezen was. Het was leuk!!!!

Dit was de derde en slotleesronde voor dit verhaal. De leerlingen kenden al sommige van de structuren/vocabulaire met of zonder gebaren (Que lastima, Es ridiculo, no puedo, verdad, etc…) van andere TPRS verhalen. Echter, voor deze laatste leesronde heb ik de leerlinen de woorden laten markeren die ze moesten lezen en uitbeelden. Toen hebben we 1 lesperiode besteed aan het oefenen van elke pagina. De leerlingen hebben deze leestekst een paar keer gelezen voordat we het gingen opnemen.

Dit verhaal had geen geheimen. Het was het laatste verhaal dat ze lazen. Echter, doordat ik de gebaren toe had gevoegd was het iets nieuws voor hen en de leerlingen vonden het echt heel leuk, alhoewel ze wisten wat er aan het einde zou gebeuren.

Het vloeiende taalgebruik komt voornamelijk van het lezen van de andere twee embedded readings, van het PQA’en met de nieuwe structuren van het verhaal (VIVE, TE GUSTARIA, CREO QUE, NO VEO), en het TPRS verhaal. Echter, nadat de leerlingen het voor 1 periode met de bewegingen geoefend hadden, heb ik het ze laten lezen bij andere gelegenheden voor bezoekers, video-opnames of gewoon voor de lol. Dit was waarschijnlijk de 4e dag dat ze het op deze manier lazen.” End quote

Met veel dank aan Alina om het hier te mogen delen!